შრომითი ურთიერთობის შეჩერება და გათავისუფლების გასაჩივრება

დასაქმებული სისხლის სამართლის წარმოების მიმდინარეობისას გარკვეული პერიოდით სამუშაოს არ ასრულებდა; გამამართლებელი განაჩენის შემდეგ მოითხოვა აღდგენა და განაცდური. შეფასებისთვის მნიშვნელოვანი იყო დამსაქმებლის ბრძანება და გასაჩივრების ქრონოლოგია.

შრომითი ურთიერთობის შეჩერების პერიოდში ანაზღაურების საკითხი და გათავისუფლების ბათილად ცნობის მოთხოვნა ერთმანეთს არ ემთხვევა. უნდა დადგინდეს ბრძანების გამოცემის და ჩაბარების თარიღი, სამუშაოს შეწყვეტა და თითოეული ვადის ათვლის საფუძველი.

უზენაესმა სასამართლომ დამსაქმებლის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა და ქვედა ინსტანციის გადაწყვეტილება ნაწილობრივ შეცვალა. არასწორია ამ საქმის უპირობო გამარჯვებად ან ნებისმიერი შეჩერების პერიოდში ანაზღაურების ზოგად გარანტიად წარმოდგენა.

დასაქმებულის გამართლება, მუშაობის წინა შეჩერება და შემდგომ გათავისუფლების გასაჩივრება ერთმანეთთან დაკავშირებული, მაგრამ დამოუკიდებელი სამართლებრივი მოვლენებია. შეჩერების პერიოდის ანაზღაურების მოთხოვნას შესაძლოა განსხვავებული წინაპირობა ჰქონდეს გათავისუფლების ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნისგან. დააფიქსირეთ ყველა ბრძანების თარიღი, ჩაბარება, გამამართლებელი განაჩენის საბოლოოობა და სამსახურში დაბრუნების განცხადება. საკასაციო საჩივრის ნაწილობრივი დაკმაყოფილება აჩვენებს, რატომ არის მთელი საქმის უბრალოდ „დასაქმებულის გამარჯვებად“ წარმოდგენა შეცდომაში შემყვანი. დღევანდელი კონსულტაცია მოითხოვს ძველ და მოქმედ შრომით ნორმებს შორის შესაბამისობის დადგენას.

გადაწყვეტილებაში მოხმობილია იმდროინდელი შრომითი კოდექსის ნორმები და ნუმერაცია. დღევანდელ დავაში დამოუკიდებლად უნდა შემოწმდეს მოქმედი შრომის კოდექსი, შეჩერების საფუძველი და გასაჩივრების სპეციალური ან ზოგადი ვადები.

პირველი ქრონოლოგია უნდა აჩვენებდეს, როდის და რატომ შეჩერდა სამუშაო, ევალებოდა თუ არა თანამშრომელს მუშაობა და რომელი ანაზღაურება არ გაიცა. მეორე უნდა იწყებოდეს დამსაქმებლის გათავისუფლების გადაწყვეტილებით და ასახავდეს მითითებულ საფუძველს, შეტყობინებასა და გასაჩივრების თითოეულ ნაბიჯს. სისხლის სამართლის საქმეზე გამართლება შესაძლოა მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოება იყოს, მაგრამ ყველა შრომით მოთხოვნას ავტომატურად ვერ წყვეტს. საკითხების გაერთიანებამ შეიძლება დამალოს განსხვავებული ვადები ან გამოიწვიოს არასწორი მოთხოვნა. უზენაესი სასამართლოს მიერ ქვედა ინსტანციის შედეგის ნაწილობრივი შეცვლა მიანიშნებს, რომ რთული დავა კონკრეტული მოთხოვნისა და პერიოდის მიხედვით უნდა აღიწეროს და არა ერთი მხარის მარტივ გამარჯვებად.